ΕΓΙΝΑ... ΕΝΑ....!!!

Αφήνοντας τις ανθρώπινες αδυναμίες
του θυμού και του πόνου,
έγινα ένα...με τα σύννεφα,
ένα... με τα κύματα,
Αναρρίχησα στην πιο αδιάβατη κορφή του νου.
Ξεφλούδισα τις φλούδες απ΄τα πιο όμορφα κλαδιά της γης.
Αγρίεψα με όλη τη σκληρότητα τα ήρεμα.
Εξημέρωσα με τη δύναμη της ψυχής τα αξημέρωτα.
Ξάπλωσα στο φως του πιο τρελού φεγγαριού.
Έριξα στης θάλασσας τα βάθη όλους τους πόνους.
Κοίταξα στα μάτια όλο τον κόσμο μα δε δάκρυσα.
Μάγεψα με το βλέμμα κάθε τι αθώο.
Έφτασα στην άκρη του γκρεμού κι όμως δεν έπεσα.
Κι όλα αυτά γιατί;

... για μια βαθιά ανάσα γαλήνης!!!

ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ... ΣΚΙΕΣ

Όλες οι σκέψεις τυλίχτηκαν στα δίχτυα της ψυχής.
Όλες η πράξεις εξελίχθηκαν στη σκιά...
ταράχτηκε το σώμα απ΄το άγγιγμα των δαχτύλων
και φτερούγισε η καρδιά αντικρίζοντας το φως.
Κινήσεις γατίσιες, αθόρυβες...
Βλέμμα δεκτικό, υπομονετικό.
Σημάδια καρτερικότητας, προσμονής.
Και καθώς περίμενα την ανατροπή, την ασύλληπτη Ανάσταση...
υπερβατικές σκέψεις με δίχασαν.
Το εκδηλωμένο άλλοτε ύφος έγινε ακατανόητο...
Δύσκολη η μελέτη του προσώπου σου.
Η ύπαρξή σου ακατανόητη απ΄τα δικά μου μάτια.
Όσα εργαλεία κι αν χρησιμοποιήσω, συνδεδεμένα με τη λογική αλλά και την αλχημεία της ζωής....
καμία μουσική, καμία εικόνα, καμία λέξη δεν μπορεί να περιγράψει, δεν μπορεί να σχολιάσει τη μεταμορφωμένη σκιά σου!!!

ΑΓΑΠΗ...

Ανάνηψη της ψυχής σαν νιώσεις
το πρόσωπο του ουρανού θα αντικρίσεις
και μες στο σκοτάδι τα μάτια θα γυαλίσουν
στης θάλασσας την αλμύρα θα κυλήσουν
δάκρυα μες της καρδιάς τη γούβα φυλαγμένη
μια μικρή σταγόνα αγάπης...
μια μικρή σταγόνα αλλά πηχτή
σαν το πιο πηχτό φαρμάκι της ζωής.
Η αγάπη όμως είναι γλυκιά
σαν το γλυκό της βροχής νερό
που έρχεται με ορμή
να ξεπλένει την ψυχή...

ΟΤΑΝ ΠΟΝΑ Η ΚΑΡΔΙΑ...

Πόνεσε η καρδιά, άνοιξε τα φτερά της να πετάξει!
Ο ουρανός άνοιξε τα γαλάζια του μάτια και με μια αγκαλιά έδωσε πνοή πάλι στην καρδιά!
κι αν πονά κι αν ξεψυχά... μόνο αυτή το ξέρει!!

ΣΑΡΑΝΤΑ ΔΥΟ ΣΚΑΛΕΣ...

Κι όταν αργά τη νύχτα κοιτάς το φεγγάρι να παίζει κρυφτό πίσω απ΄τα σύννεφα... και σαν νιώσεις το κρύο του χειμώνα, ψάχνεις τη ζεστασιά στην καρδιά σου... και βλέπεις τα μικρά παιδιά σου που είναι τόσο αθώα στου ύπνου την αγκαλιά... τότε το δάκρυ κυλά γλυκά στο πρόσωπό σου... όχι από πόνο μα απο χαρά... απέραντη χαρά που είσαι κι εσύ ένα μικροσκοπικό μυρμήγκι αυτού του κόσμου κι όμως μέσα σου έχεις ένα φωτεινό, λαμπερό αστέρι που ζεσταίνει όλο τον κόσμο γύρω σου.
Κανένα "γιατί" και καμιά σκέψη δε σε αφορά γιατί είσαι εδώ τώρα και νιώθεις συναισθήματα συσσωρευμένα στις σαρανταδυό σου σκάλες... στους κύκλους που έκανες ως τώρα...
Κι αν κάποια σκέψη ξεφύγει απ΄τη γούβα του μυαλού σου τη σκεπάζεις και την αφήνεις να κοιμηθεί για άλλη μια φορά με το πέπλο της παιδικής ψυχής σου...

ΠΟΝΟΣ...

Κι αν ήταν να φύγω
κι αν ήταν να μείνω
στου κύκλου τον πόνο
μπαίνω και βγαίνω....

Αόρατες τύψεις
θαρρώ με τυλίγουν
τις στέλνει ο αέρας
στου νότου τις ζέστες

Ξυπόλητη τρέχω
στου κρύου τις κάψες
κι αν έπεσα κάτω
βιώνω τον πόνο

Θα φύγει σου λέω
ο χρόνος τον παίρνει
και η άνοιξη βγαίνει
στα μάτια μπροστά μου.

ΑΛΛΑΖΩ...

Η πορεία μου είναι μοναχική γιατί μέσα μου υπάρχει μόνο ο Θεός μου!
Όσο σκάβω, όσο πιο βαθιά φτάνω τόσο καθαρίζω και όσο πιο βαθιά βυθίζομαι τόσο πλησιάζω στην αλήθεια.
Όσο βαδίζω μέσα μου αρχίζω να μετουσιώνομαι, να μεταλλάσσομαι, να μεταμορφώνομαι!
Αλλάζω!!!
... και συνεχίζω με πάθος σαν φωτιά που καίει κάθε κύτταρό μου.
Συνεχίζω ακλόνητη το ωραιότερο ταξίδι που έχω κάνει ποτέ και δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο προορισμός του!