Η βροχή στάζει τα δάκρυά της στο μαύρο βράχο!
Ο μαύρος βράχος πλένει το σκληρό κορμί του με τα δάκρυα της βροχής!

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ......

Θα μπορούσα να γίνω ένας ιππόκαμπος
που λικνίζεται στο φουσκωμένο πέλαγο!
Να φέγγω παρέα με τα άστρα,
να κινούμαι με τον άνεμο,
να υγραίνω τα μάτια μόνο απ΄τη βροχή.
Να λένε Γη τη μάνα μου και Ουρανό τον πατέρα μου.
Θα μπορούσα να αδειάσω την πηγή των ανθρώπινων συναισθημάτων.
Να μην υπάρχει πυθμένας να μην έχω ύλη,
ούτε όψη να μην έχω πόνο, ούτε πείνα, ούτε αρρώστια!
Θα μπορούσα να γίνω ένα αθώο χαμόγελο που αντηχεί στο σύμπαν!

ΣΑΠΙΟΚΑΡΑΒΟ!

Προτιμότερο να βρεις τρόπο να αποκτήσεις νέο καράβι,
να ξαναρχίσεις απ΄την αρχή
παρά να περιμένεις πως το σαπιοκάραβό σου θα σωθεί.
Απόφαση να πάρεις λοιπόν να ξεκινήσεις νέο δρόμο στη ζωή σου.

ΕΓΩΙΣΜΟΣ

Η ειρήνη βαθιά έχει φωλιάσει στου πηγαδιού το σκότος…
γιατί ο λόγος αποκοιμήθηκε…
και μόνο η βοή πολέμου ακούγεται…
θα σιωπήσει…
τα μάτια θα δουν την αλήθεια…
και όταν ανατέλλει ο ήλιος ο εγωισμός θα εξαλειφτεί.

ΔΕ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ ΤΙΠΟΤΕ!!!

Περιπατητής του αγνώστου μέσα στα βάθη της ψυχής,
σε απέραντους δρόμους και μονοπάτια,
ψάχνοντας με σκυμμένο το κεφάλι
να ΄βρεις αυτό που έχασες,
αυτό που χάρισες,
αυτό που σου πήραν,
αυτό που ήθελες να ΄ναι δικό σου.
Κι όμως τίποτε δεν είναι δικό σου,
δε σου ανήκει τίποτε,
ούτε θα αποκτήσεις.
Όλα έρχονται και φεύγουν…
τα αγγίζεις για λίγο…
μετά είσαι πάλι μόνο εσύ…
εσύ και ο Θεός.

ΚΑΡΜΑ

Τη σιωπή συμβολικά θα ρίξω στο ποτάμι
να κυλήσει γλυκά, να απλωθεί,
στα πέλαγα να χυθεί,
να βαραίνει, στο βυθό να χαθεί...
κι όταν η σιωπή λυθεί και φωτιστούν τα αστέρια,
αφρός να γίνει και να εξατμιστεί,
στους ουρανούς να ανεβεί,
στο σύμπαν να ηχήσει
κι εκεί να μείνει,
μέχρι το κάρμα μου να εκπληρωθεί!

ΔΕ ΘΑ ΕΞΑΝΤΛΗΘΩ ΠΟΤΕ...

Το τελευταίο ηλιοβασίλεμα που έκλαψα,
Το τελευταίο δάκρυ κύλησε στο πρόσωπό μου αργά,
διαπέρασε το στήθος και έσταξε ως γλυκός σταλαχτίτης
πάνω στα ανοιχτά μου χέρια.
Το τελευταίο αυτό ηλιοβασίλεμα…
τα δάκρυα γίναν παλίρροια μέσα στην ανθισμένη καρδιά μου.
Δεν έπνιξα τις αισθήσεις μου στο βυθό της ταραγμένης μου λίμνης.
Δεν επιζητώ το θαύμα ούτε αναζητώ στις σκέψεις μου ανεκπλήρωτες επιθυμίες.
Λευκός αιθέρας η αύρα μου!!!
Τώρα πια γνωρίζω πως σ΄αυτή τη ζωή ήρθα μόνο για να σε αναγνωρίσω...
Και ξέρω πως το σώμα και η ψυχή μου όσο κι αν λαχταρούν
δεν πρέπει να αφήσουν την παλίρροια του νου να ξεχυθεί σε τούτη τη ζωή….
Προετοιμάζομαι ευλαβικά για την επόμενη ζωή…
εκεί έρωτά μου θα σε συναντήσω,
θα σε φυλάξω μέσα μου με όλη μου την αγάπη…
κι ως ένας νέος άνθρωπος… γεννημένη για σένα θα ΄ρθω…
να εκπληρώσω το όνειρο….
να γίνουμε ένα…
περιμένοντας το κύμα της αγάπης σου να βρέξει τη στεγνή άμμο της καρδιάς μου…
Δε θα εξαντληθώ ποτέ να σ΄αγαπώ!